Υπάρχουν διευθυντές και διευθύντριες που τους θυμάσαι για τις φωνές, την αυστηρή τυπικότητα χωρίς ουσία ή σου μένουν αδιάφοροι ή τους βλέπεις σαν εφιάλτη για χρόνια και στον ύπνο και στον ξύπνιο σου.
Και υπάρχουν κι εκείνοι/νες που τους/τις θυμάσαι γιατί… έτσι!
Η Μαριάννα Χατζημιχαήλ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία!
Την γνώρισα τον Σεπτέμβρη του 2021 αρχικά από το τηλέφωνο, λίγες μέρες πριν παρουσιαστώ για άλλη μια χρονιά ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός, σε νέο ωστόσο σχολείο, το 13ο Χαλανδρίου.
Ήθελα να ρωτήσω κάτι για τα ιατρικά έγγραφα γιατί ήμουν στο Άστρος και έπρεπε να οργανώσω τις δουλειές μου. Φαίνεται πως πήρα τηλέφωνο σε μια περίεργη ώρα με αναλήψεις υπηρεσίας και άλλη γραφειοκρατία και στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ένας δύσκολος άνθρωπος...
Έκλεισα το τηλέφωνο και βλαστήμησα την ώρα και την στιγμή που μου έτυχε αυτό το κωλοσχολείο! Είναι και 13ο, ορίστε, γρουσούζικο νούμερο!
Στην απελπισία μου απάνω έστειλα μήνυμα σε μια άλλη διευθύντρια που είχαμε και έχουμε καλή επαφή, για να ρωτήσω αν την ξέρει αυτή στο 13 και τι άνθρωπος είναι. Με καθησύχασε ότι είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου και ότι θα είμαι μια χαρά εκεί και μάλλον έτυχε, το απότομο του τρόπου της στο τηλέφωνο...!
Δυο μέρες μετά εμφανίστηκα στο γραφείο της Διευθύντριας κυρίας Μαριάννας Χατζημιχαήλ με μάσκα, γιατί ακόμη σερνόταν ο κορονοϊός. Συστήθηκα, με ύφος, ότι είμαι ο εικαστικός του σχολείου για φέτος. Μέσα από την δική της μάσκα έγινε φανερή η αμηχανία της καθώς κατάλαβε πως ήμουν αυτός από το τηλέφωνο.
Να μην τα πολυλογώ. Η μοίρα το θέλησε η κυρία Μαριάννα να είναι από την Κομοτηνή και να έχει κολλητή φίλη την υποδιευθύντρια που είχα σε ένα άλλο εκπληκτικό σχολείο όταν ήμουν Κομοτηνή, το 3ο. Οπότε ξαφνικά καθώς καθόμουν στο γραφείο των δασκάλων, άκουγα πότε πότε την φωνάρα της διευθύντριας: "Παάνοοοο, έχεις χαιρετίσματα από τη Ράνια!"
Πέρασα φανταστικά τρία χρόνια σε αυτό το σχολείο γιατί η Μαριάννα είναι φοβερός άνθρωπος και είχε διαμορφώσει ένα τόσο ωραίο κλίμα στο σύλλογο διδασκόντων και με τους άλλους εκπαιδευτικούς ήμασταν μια πολύ ωραία παρέα!
Κάναμε ωραία πράγματα με τα παιδιά, ασχολήθηκα πολύ ενεργά εικαστικά με τις δραστηριότητες του σχολείου, θεατρικά, γιορτές κλπ.
Είχα ακόμη την ευκαιρία να ταξιδέψω στο Τορίνο με άλλες συναδέλφισσες για ένα πρόγραμμα erasmus.
Και τέλος, μετά από δυο χρόνια επιμονής, ανέλαβα να διαχειρίζομαι την ιστοσελίδα του σχολείου που θεωρούσα ότι παίζει μεγάλη σημασία στην εξωστρέφεια που πρέπει να δείχνει συνολικά η εκπαιδευτική κοινότητα.
Ήταν ένα σχολείο, που όπως χαρακτηριστικά παρατήρησε η Δέσποινα, από το οποίο ερχόμουν το μεσημέρι ήρεμος!
Και το πιο υπέροχο όλων; Κάποια στιγμή στο τέλος της πρώτης χρονιάς με πέτυχε μόνο στην τάξη και αφού ρώτησε ευγενικά αν μου αρέσει το σχολείο αυτό και αν θα ήθελα να είμαι και την επόμενη χρονιά, αναγνώρισε με πολύ γλυκό και ανθρώπινο τρόπο ότι στο πρώτο μας τηλέφωνο μου είχε μιλήσει πράγματι άσχημα!
Φυσικά έμεινα και την επόμενη χρονιά και την μεθεπόμενη, παρόλες τις αναποδιές της διεύθυνσης Β' Αθήνας.
Αυτό το σκίτσο φτιάχτηκε πριν δύο χρόνια, όταν η Μαριάννα έβγαινε στη σύνταξη. Δεν είχα το χρόνο να το δημοσιεύσω εδώ, ούτε είχα σκεφτεί τι να γράψω...
Σήμερα όμως δεν είναι μέρα αποχαιρετισμού.Δεν είναι Ιούνιος του 2024 που της χάρισα αυτή την καρικατούρα! Είναι μέρα γιορτής. Σήμερα έχει τα γενέθλιά της και είναι μια καλή αφορμή να ξαναδούμε ένα σκίτσο που φτιάχτηκε με αγάπη και να της πούμε ένα "χρόνια πολλά" όπως της αξίζει!
Σήμερα συμπτωματικά έχει γενέθλια και ένα άλλο πρόσωπο που έτυχε να μας συνδέσει αυτό το σχολείο και αυτή η διευθύντρια. Μιλώ βέβαια για τον στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου του οποίου είχα τη χαρά να έχω στο μάθημα εικαστικών τις δυο μεγάλες κόρες του! Να τις χαίρεται και να τον χαίρονται όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του! Χρόνια πολλά!!!
- Καρικατούρα για την Μαριάννα Χατζημιχαήλ με αφορμή τα γενέθλια μιας από τις αγαπημένες μου διευθύντριες που είχα τα 14 χρόνια του ταξιδιού μου ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός στα σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 2024 από τον Πάνο Ιατρίδη.
Δημοσίευση σχολίου